ท่านอบูอัยยู๊บ อัลอันซอรีย์

เกี่ยวกับเรื่องที่ท่านรอซูล มาพักอยู่ที่บ้านของท่านอบูอัยยู๊บนั้น แม้ว่าจะเล่าสู่กันฟังเรื่อยๆซ้ำไปซ้ำมา สักกี่ครั้งก็ยังไม่รู้สึกเบื่อ เพราะว่าขณะที่ท่านนบีมาถึงมะดีนะห์นั้น ดวงใจทุกดวงของชาวมะดีนะห์นั้น ต่างก็ยินดีที่ได้ต้อนรับท่านนบีเป็นที่สุด ดวงตาที่ทอดมายังท่านนั้นส่อแสดงความยินดีอย่างสุดซึ้ง คล้ายประกายตาของคู่รักที่โปรยปรายให้แก่กัน พวกเขาเปิดทุกห้องหัวใจต้อนรับท่านรอซูล  ซึ่งเป็นการทดแทนความหดหู่ ความเศร้าสลดใจซึ่งเคยมีมาแต่ก่อน ประตูบ้านทุกหลังถูกเปิดไว้ เตรียมให้เป็นที่พักสำหรับ ท่านรอซูล 

           ท่านนบีใช้เวลาอยู่ที่ “กุบาอฺ” ชานเมืองมะดีนะห์สี่วัน สร้างมัสยิดหลังแรกซึ่งถูกก่อสร้างขึ้นเพื่อการตักวายำเกรง ต่อมาท่านได้ออกจาก กุบาอฺ ขี่อูฐเรื่อยไปโดยมีพี่น้องผู้มีเกียรติชาวเมือง “ยัษริบ” หมายถึง มะดีนะห์ ยืนต้อนรับ ณ ที่นั้น ซึ่งทุกคนต่างมุ่งหวังจะได้รับชัยชนะ เฝ้ารอว่า ท่านรอซูล  จะลงแวะพัก อยู่ที่บ้านของพวกเขา ต่างผลัดกันเข้ามาจับอูฐคนแล้วคนเล่า พลางกล่าวว่า :

         " โอ้ท่านรอซูลของอัลเลาะห์ ไปพักที่บ้านของฉันเถิดจะสักกี่วันก็ได้ เราพร้อมที่จะรับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น และเราจะป้องกันท่านให้พ้นจากผู้ที่จะมาคุกคาม"

ท่านร่อซูลจึงกล่าวว่า :

         "พี่น้องทั้งหลายจงปล่อยอูฐให้มันเดินไปเองเถิด เพราะมันถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะให้แวะพัก ณ ที่ใด"

          อูฐยังเดินต่อไปสู่จุดหมายปลายทาง โดยมีสายตาชาวอันศอรมองตามไปด้วยอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อผ่านพ้นบ้านใครไปแล้วเจ้าของก็รู้สึกเสียใจและหมดหวัง แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างความหวังในใจ แก่เจ้าของบ้านหลังถัดไป อูฐยังคงเดินเรื่อยไปโดยมีประชาชนเดินตาม พวกเขาถอนหายใจอยากรู้ว่าความสุขที่ถูกกำหนดนั้นใครหนอจะเป็นผู้ได้รับ

          จนกระทั่งอูฐมาถึงกลาง ลานหน้าบ้านของท่านอบูอัยยู๊บ อัลอันซอรีย์ มันคุกเข่าลง ณ ที่นั้น ท่านรอซูล  ยัง ไม่ลงจากหลังอูฐ และท่านพยายามกระตุ้นเชือกสายสะพาย เพื่อให้มันลุกขึ้นเดินต่อไป แต่อย่างไรก็ตามมันก็จะเลี้ยวมาคุกเข่าลง ณ ที่เดิมอีก

เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนั้นแล้ว ท่านอับยู๊บก็ดีใจเป็นล้นพ้น

          ท่านรีบเข้ามาต้อนรับท่านรอซูล และแบกสัมภาระของท่านรอซูลไปต่อหน้า และพาไปที่บ้านของตนคล้าย ดังว่ากำลังแบกเอาขุมทรัพย์ในโลกไว้ทั้งหมด

          บ้านของท่าน "อบูอัยยู๊บ" เป็นบ้านสองชั้น ท่านจัดแจงขนย้ายเครื่องใช้ไม้สอยส่วนตัวและของภรรยาออกไปจากชั้นบนเพื่อจัด ให้เป็นที่พักของท่านรอซูล แต่ท่านร่อซูลต้องการที่จะอยู่ชั้นล่างและอบูอัยยู๊บจำต้องตอบสนองให้ท่านอยู่ได้ตามที่ท่านปรารถนา

          เวลากลางคืน ท่านรอซูล เข้านอน อบูอัยยู๊บกับภรรยาก็ขึ้นชั้นบนและยังไม่ทันที่จะปิดประตูห้อง อบูอัยยู๊บก็หันมาพูดกับภรรยาว่า :

          แย่ที่สุด! เราทำเช่นนั้นได้อย่างไร? จะให้ท่านท่านร่อซูล อยู่ชั้นล่างแล้วเราอยู่ชั้นบนกระนั้นหรือ? เราจะเดินอยู่เหนือท่านรอซูลหรือ? เรากำลังอยู่ระหว่างนบีกับวะฮีย์หรือนี่? ถ้าเช่นนั้นเราต้องแย่แน่ๆ

          ในเรื่องนี้ทำให้สองสามีภรรยากระอักกระอ่วนใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี หลังจากคิดเรื่องนี้แล้วทั้งสองก็เลือกนอนเฉพาะที่ด้านริมๆฝาบ้าน ซึ่งตัวเขาไม่ได้อยู่เหนือท่านรอซูล เวลาเดินก็เลือกเดินริมๆเพื่อหลีกเลี่ยงบริเวณตรงกลางอย่างเคร่งครัด

ในวันรุ่งขึ้น อบูอัยยู๊บรีบตื่นตั้งแต่เช้าและบอกท่านนบีว่า :

          ขอสาบานด้วยพระนามของอัลเลาะห์ว่า เมื่อคืนนี้ฉันหลับไม่ลงจริงๆ ภรรยาของฉันก็เช่นกัน

          ท่านรอซูลถามว่า :  ทำไมหรือ?

          อบูอัยยู๊บตอบว่า :

          ฉันคิดไปว่าตัวเองนอนอยู่บนบ้านซึ่งมีท่านนบีอยู่ข้างล่าง ยามฉันเคลื่อนไหวก็เกรงไปว่าฝุ่นจะปลิวไปถูกท่านอีกอย่างหนึ่งมันเป็นเสมือน ว่าฉันอยู่ระหว่างท่านกับวะฮียฺ

          ท่านรอซูลจึงกล่าวว่า :

          “โอ้ อบูอัยยู๊บเอ๋ย..จงอยู่ไปตามสบายเถิด ความจริงที่เราอยู่ชั้นล่างนี้ก็มีประโยชน์มากกว่าที่จะอยู่ชั้นบนเสียอีก เพราะมีพี่น้องมุสลิมมาเยี่ยมมากมายและสะดวกดี”

          อบูอัยยู๊บได้เล่าไว้ว่า :

          ฉันต้องยอมอยู่ชั้นบนต่อไปตามที่ท่านรอซูลปรารถนา

          จนกระทั่งมาถึงคืนหนึ่งซึ่งอากาศหนาวจัด ในคืนนั้นเหยือกใส่น้ำแตก น้ำหก รดบ้านชั้นบน ฉันกับภรรยาก็ลุกขึ้นมาดู เราไม่มีอะไรอยู่ในมือเลยนอกจากผ้าห่มกำมะหยี่ผืนเดียวเท่านั้น จึงนำไปซับน้ำเพราะเกรง ว่ามันไหลลงไปโดนท่านรอซูล รุ่งขึ้นฉันจึงรีบบอกกับท่านรอซูลว่า :

          จริงๆนะครับ ฉันไม่อยากอยู่ชั้นบนโดยมีท่านรอซูลอยู่ชั้นล่างเลย

          และเขาก็เล่าเรื่องเหยือกใส่น้ำแตกให้ท่านรอซูลฟัง นั่นแหละท่านนบีจึงยอมย้ายไปอยู่ชั้นบน ดังนั้นเขากับภรรยาจึงได้ลงมาอยู่ชั้นล่าง

         ท่านนบีพำนักอยู่ที่บ้านของอบูอัยยู๊บประมาณเจ็ดเดือน จนกระทั่งก่อสร้างมัสยิดเสร็จ ณ บริเวณลานกว้าง ที่อูฐคุกเข่านั่นเอง ต่อมาท่านรอซูลและภรรยาก็ย้ายมาอยู่บ้านของท่านซึ่งสร้างขึ้นข้างๆมัสยิด นั้น และยังคงเป็นเพื่อนบ้านของอบีอัยยู๊บอยู่เช่นเคย อะไรหนอที่ทำให้อบูอัยยู๊บมีเกียรติยิ่งกว่าเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ?    

          อบูอัยยู๊บรักใคร่ท่านรอซูล อย่างสุดจิตสุดใจ ท่านรอซูล  ก็ รักอบูอัยยู๊บมาก ชนิดที่เจ็บปวดเดือดเนื้อร้อนใจแทนกันได้ทีเดียว จนกระทั่งกลายเป็นว่า บ้านของท่านอบูอัยยู๊บนั้นเสมือนกับบ้านของท่านเอง

          ท่านอิบนิอับบาสเคยเล่าว่า มีอยู่ครั้งหนึ่งท่านอบูบักรฺ  ออกจากบ้านไปมัสยิดตอนเที่ยงซึ่งขณะนั้นมีแดดร้อนจัด ท่านอุมัร  เห็นเข้าจึงเอ่ยถามว่า :

          โอ้ท่านอบูบักรฺ ในยามแดดร้อนจัดเช่นนี้ท่านออกมาทำไมกัน?

          ท่านอบูบักรฺตอบว่า :

          ก็หิวนะซิ ไม่เช่นนั้นฉันไม่ออกมาหรอก

          ท่านอุมัรกล่าวว่า :

          ขอสาบานต่ออัลเลาะห์ ที่ฉันออกมาก็เพราะหิวเหมือนกัน

          ขณะที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้นท่านรอซูล  ก็ออกมาอีก และเอ่ยขึ้นกับทั้งสองว่า :

          แดดร้อนอย่างนี้จะออกมาทำไม?

          ทั้งสองตอบว่า :

          ที่เราออกมายามนี้เพราะท้องมันหิวเหลือเกิน
 
          ท่านรอซูลกล่าวว่า :

          ขอสาบานต่ออัลเลาะห์ ฉันก็เช่นกัน ถ้าอย่างนั้นเราไปทางโน้นกันเถิด

          ทั้งหมดจึงออกเดินตามท่านร่อซูลมายังบ้านของ "อบูอัยยู๊บ" ตามปกติแล้วอบูอัยยู๊บจะมีอาหารไปให้ท่านรอซูล เสมอ ถ้ายังไม่ได้ไปก็แสดงว่ากำลังจัดแจงเรื่องอาหารให้ทางบ้านอยู่

          เมื่อทั้งสามมาถึง ภรรยาของอบูอัยยู๊บจึงออกมาต้อนรับ นางกล่าวว่า :

          ยินดีต้อนรับนบีของอัลเลาะห์ พร้อมกับผู้ที่มาด้วยทุกท่าน

          ท่านรอซูลถามนางว่า :

          อบูอัยยู๊บอยู่ไหน?

          ฝ่ายอบูอัยยู๊บซึ่งขณะนั้นกำลังทำงานอยู่ในสวนอินทผลัมใกล้ๆนั่นเอง เมื่อได้ยินเสียงท่านรอซูล เขาจึงรีบ เข้ามาหาโดยเร็วพลางกล่าวว่า

          ยินดีต้อนรับท่านรอซูลและผู้ที่มาด้วยทุกท่าน

          และเขาก็พูดต่อไปว่า

          โอ้ท่านนบีของอัลเลาะห์ เวลาแดดร้อนจัดเช่นนี้ท่านเดินมาถึงที่นี่มันไม่เหมาะนะครับ

          ท่านรอซูลตอบว่า :

          จริงๆด้วยซิ

          หลังจากได้ทักทายท่านรอซูล ท่านอบูบักรฺ ท่านอุมัร แล้วตัวเองก็เข้าไปในสวน ตัดอินทผลัมมาทลายหนึ่ง ซึ่งมีทั้งอินทผลัมแห้งที่สุกคาต้น และที่ยังสุกๆดิบๆอยู่ เมื่อท่านรอซูลเห็นเช่นนั้นจึงกล่าวว่า :

          ฉันไม่ต้องการให้ท่านตัดมาทั้งทลายอย่างนี้ดอก เอาเพียงอินทผลัมแห้งมาเลี้ยงเราก็พอใจแล้ว

          อบูอัยยู๊บจึงพูดว่า :

         โอ้ ท่านรอซูลของอัลเลาะห์ ฉันอยากจะให้ท่านรับประทานอินทผลัมหลายๆรสชาติ ทั้งอินทผลัมแห้งที่สุกคาต้น และที่สุกๆดิบๆ นอกจากนี้ประเดี๋ยวฉันจะเชือดแพะอีกตัวหนึ่งเลี้ยงด้วยครับ

          ท่านร่อซูลจึงแนะนำว่า :

          ถ้าจะเชือดก็อย่าเชือดแพะนมนะ

          อบูอัยยู๊บจึงเชือดแพะมาตัวหนึ่ง และบอกกับภรรยาว่า :

          นี่เธอช่วยนวดแป้งทำขนมปังให้เราหน่อยซิ เธอทำขนมปังเก่งไม่ใช่หรือ?

          พูดจบเขาก็คว้าแพะไปซีกหนึ่งนำไปต้ม อีกซีกหนึ่งนำไปย่าง ครั้นเมื่ออาหารสุกแล้วก็นำมาวางไว้ข้างหน้า ท่านนบี ท่านอบูบักรฺ และท่านอุมัร ท่านรอซูลุลลอฮฺ  หยิบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ในขนมปังและบอกว่า :

          อบูอัยยู๊บ…รีบนำเนื้อชิ้นนี้ไปให้ฟาฎิมะห์สักหน่อยเถอะ เธอไม่เคยได้รับประทานอย่างนี้มานานแล้ว

          เมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว ท่านนบีได้รำพึงว่า :

          ขนมปัง เนื้อ อินทผลัมแห้ง อินทผลัมสุกๆดิบๆ อินทผลัมสุกคาต้น

          พร้อมกันนั้นนัยตาทั้งสองมีน้ำตาซึมมออกมา ท่านกล่าวว่า :

          ขอ สาบานต่ออัลเลาะห์ ผู้ซึ่งชีวิตของฉันอยู่ใต้เงื้อมมือของพระองค์ อาหารมื้อนี้เป็นนิอฺมะห์ ความโปรดปราน ซึ่งจะถูกสอบสวนในวันกิยามะห์ ถ้าหากพวกท่านได้รับก็จงรับประทานด้วยมือและจงกล่าว "บิสมิลลาฮ์" เมื่ออิ่มแล้วจงกล่าว "อัลฮัมดุลิลลาฮ์" ขอสรรเสริญอัลลอฮฺผู้ซึ่งให้เราอิ่มหนำสำราญ ผู้ทรงโปรดปราน ใครกล่าวเช่นนี้ก็จะดีมาก

          ท่านรอซูล  ลุกขึ้นกลับบ้านและบอกอบูอัยยู๊บว่า :

          พรุ่งนี้เช้าไปพบฉันที่บ้านหน่อยนะ

          เพราะตามปกติแล้วท่านรอซูลจะหาทางตอบแทน ผู้ที่ทำดีต่อท่านเสมอ แต่อบูอัยยู๊บไม่ได้ยินที่รอซูลสั่ง ท่านอุมัร  จึงบอกอีกครั้งหนึ่งว่า :

          อบูอัยยู๊บ ท่านร่อซูลสั่งให้ไปหาพรุ่งนี้เช้านะ

          อบูอัยยู๊บตอบว่า :

          สำหรับท่านรอซูลแล้ว มีแต่เชื่อฟังและปฎิบัติตามเท่านั้น

          รุ่งเช้า อบูอัยยู๊บได้ไปหาท่านนบีที่บ้าน ท่านนบีจึงมอบทาสหญิงซึ่งเคยรับใช้ท่านอยู่ให้อบูอัยยู๊บและบอกว่า :
  
         ขอสั่งหน่อยนะว่าจงปฎิบัติต่อหญิงรับใช้ผู้นี้ด้วยดี เพราะความจริงเท่าที่นางรับใช้เรามา นางก็ทำดีมาตลอด

          ท่านอบูอัยยู๊บได้พาทาสหญิงผู้นั้นกลับมาบ้าน เมื่อภรรยาเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยถามว่า :

          ทาสหญิงนี้เป็นของใครรึ?

          ท่านอบูอัยยู๊บตอบว่า :

          เป็นของเราซิ..ท่านร่อซูลให้เราแล้ว

          ภรรยากล่าวว่า :

          ผู้ให้ก็มีเกียรติ แถมสิ่งนี้ก็มีคุณค่าจริงๆ

          อบูอัยยู๊บกล่าวว่า :

          แต่ท่านรอซูลสั่งว่า  "ให้เราปฎิบัติต่อนางด้วยดีนะ"
 
          นางจึงถามว่า :

          แล้วเราจะทำอย่างไรดี จึงจะให้บรรลุตามคำสั่งเสียนั้นเล่า?

          อบูอัยยู๊บกล่าวว่า :

          มีทางเดียวเท่านั้นคือปล่อยให้เป็นอิสระ

          ภรรยาจึงพูดว่า :

          ถูกแล้วฉันก็เห็นด้วยเช่นนั้นเหมือนกัน

          ในที่สุดท่านอบูอัยยู๊บก็ปล่อยทาสหญิงผู้นั้นให้ได้รับอิสระ

          ที่เล่ามาทั้งหมดนี้เป็นชีวประวัติบางตอนของท่านอบูอัยยู๊บ อัลอันซอรีย์ ในยามที่บ้านเมืองอยู่ในความสงบสุข แต่ถ้าหากท่านหันกลับไปมองการดำรงชีวิตของท่านอีกด้านหนึ่งในภาวะสงคราม ท่านจะต้องแปลกใจจริงๆ เพราะตลอดชีวิตของท่านนั้นเป็นนักรบมาโดยตลอด จนกระทั่งกล่าวกันว่า ท่านไม่เคยพลาดการออกศึกสงครามพร้อมกับฝ่ายมุสลิมเลย นับตั้งแต่สมัยท่านนบีจนถึงสมัยท่านมุอาวิยะห์ นอกเสียจากในยามที่ท่านต้องปฎิบัติภาระกิจอย่างอื่นอยู่ก่อนแล้วเท่านั้น และในสงครามครั้งสุดท้ายก็คือขณะที่ท่านมุอาวิยะห์ได้เตรียมทัพเพื่อเปิด กรุง กิสตอนตินียะห์ หรือคอนสแตนติโนเปิล

          ในศึกครั้งนี้มีบุตรของท่านชื่อยะซีดเป็นแม่ทัพ เวลานั้นท่านอบูอัยยู๊บชราภาพมีอายุกว่าแปดสิบปีแล้ว แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการเข้าร่วมกับกองทหาร ภายใต้ธงของท่านยะซีด และไม่เป็นอุปสรรคในการฝ่าคลื่นในท้องทะเลเพื่อไปทำสงครามในหนทางของอัลเลาะ ห์

          การสู้รบยังไม่ทันถึงขั้นแตกหัก อบูอัยยู๊บล้มป่วยเสียก่อน ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านต้องพักรบ ท่านยะซีด ซึ่งเป็นแม่ทัพได้มาเยี่ยมท่านและกล่าวว่า :

          โอ้ท่านอบูอัยยู๊บ ถ้าหากว่าท่านมีความต้องการอันใดก็จงบอกมาเถิด

          อบูอัยยู๊บจึงกล่าวว่า :

          จง บอกสภาพของฉันแด่เหล่าทหารมุสลิมด้วย และบอกเขาเหล่านั้นด้วยว่า อบูอัยยู๊บสั่งเสียไว้ ให้บุกเข้าไปในดินแดนฝ่ายศัตรูให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ จงแบกฉัน(หมายถึงอบูอัยยู๊บ) ไปด้วยและให้ฝังศพของฉันไว้ใต้พื้นดินของกองทหารมุสลิม ณ กำแพง เมืองกรุงคอนแสตนติโนเปิลด้วย

          เมื่อกล่าวจบท่านก็สิ้นใจ

          บรรดาทหารมุสลิมได้ตอบรับความประสงค์ของอบูอัยยู๊บแล้ว กองทัพเข้าบดขยี้ฝ่ายศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่า จนสามารถบุกถึงกำแพงกรุงคอนแสตนติโนเปิลได้สำเร็จ โดยที่พวกเขาได้นำศพของอบูอัยยู๊บมาด้วย และขุดหลุมฝังไว้เป็นกุบุ้ร ณ ที่นั้น คล้ายเป็นสัญญาณบอกเหตุว่า มุสลิมจะต้องกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

          ขออัลเลาะห์ทรงเมตตา ท่านอบูอัยยู๊บ ท่านดื้อดึงไม่ยอมตาย นอกจากจะต้องตายบนหลังม้า ที่วิ่งฮ่อเข้าทำสงครามในหนทางของอัลเลาะห์ ทั้งที่ตัวเองมีอายุเกือบแปดสิบปี

ขอบคุณข้อมูลจาก www.islammore.com