ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ปาเลสไตน์: ต้นกำเนิดปัญหาผู้ลี้ภัย

                ระหว่างการสร้างรัฐไซออนิสต์ในปี 1948 ชาวปาเลสไตน์ประมาณ 750,000 คน ถูกบังคับให้กลายเป็นผู้ลี้ภัยร่วมกับลูกหลานของพวกเขา ผู้ลี้ภัยมากกว่า 4.3 ล้านคน ถูกลงทะเบียนกับ UN และมากกว่า 1.7 ล้านคนไม่ได้ลงทะเบียน
 
                หนึ่งในสามของผู้ลี้ภัยที่ลงทะเบียนอาศัยอยู่ใน 59 ค่ายผู้ลี้ภัยของ UN ใน ประเทศจอร์แดน, เลบานอน, ซีเรีย, ในเขตเวสแบงค์และในฉนวนกาซาของปาเลสไตน์ ผู้ลี้ภัยจำนวนมากยังคงอาศัยอยู่ในและรอบๆเมืองของเขตเวสแบงค์และในฉนวนกาซา และประเทศเพื่อนบ้าน
 
                ทั้งหมดของผู้ลี้ภัยในปี1948และผู้ที่ย้ายออกจากข้างในนั้น ถูกออกกฏหมายเป็น “ผู้ที่ไม่มา” ดังนั้น 4 ล้านคนของผู้ลี้ภัยในปี 1948 ทุกวันนี้อยู่ภายนอก “แถวเขียว*” ทั้งที่ดินและทรัพย์สินของพวกเขาทั้งหมดที่อยู่ในอิสราเอลถูกโอนสิทธิทั้งหมดไปยังประชาชนชาวอิสราเอล
 
            ประชากรชาวอาหรับปาเลสไตน์ 250,000 คนจากประมาณหนึ่งล้านคนของอิสราเอลได้ย้ายออกจากข้างในนั้น ดังนั้นจึงถูกเรียกว่า “ผู้ที่ไม่มาปรากฏตัว” และถูกปฏิเสธทุกสิทธิในทรัพย์สินของพวกเขาในช่วงก่อนปี 1948 ที่อยู่ภายในอิสราเอล
                 ถึงอย่างไรก็ตามรัฐได้ปฏิเสธสิทธิในการกลับไปยังบ้านและหมู่บ้านของพวกเขา แม้ว่าความจริงนั้นพวกเขาเป็นพลเมืองชาวอิสราเอล

               *แถวเขียว หรือ Green line เป็นชื่อที่อ้างถึงแนวเส้นของข้อตกลงพักรบในปี 1949

ค่ายผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์ ในหมู่บ้าน  Nahr al-Barid ทางตอนเหนือของเลบานอน ในช่วงฤดูหนาว ปี 1948

ชายชราผู้ลี้ภัย

ข้อมูลจาก http://answerup.wordpress.com/