วันที่ 2 วันที่นอนหลับตาข้างเดียว

คืนนี้เป็นคืนที่สองแล้วที่อิสราเอลยังคงถล่มฉนวนกาซ่า เมื่อใดที่ฉันอยากจะนอนพักบ้าง ฉันก็กลัวว่าจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก จึงได้แค่นอนหลับๆ ตื่นๆ ราวกับว่านอนหลับตาแค่ข้างเดียว เพราะเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวอันเป็นที่รักยิ่งของฉัน...

และก็อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงที่ฉันต้องตกใจตื่น ด้วยเพราะเสียงระเบิดที่มาจากการโจมตีอันต่อเนื่องตลอดทั้งคืน...

ฉันตกใจตื่นขึ้นมาอย่างลุกลี้ลุกล้น และรีบตรวจดูความปลอดภัยของคนในครอบครัวของฉัน และคิดอยู่ตลอดว่าบ้านของเราคงจะเป็นเหยื่อรายต่อไปที่จะถูกถล่มโดยเครื่องบินรบของอิสราเอล ขอให้อัลลอฮฺทรงคุ้มครองพวกเราด้วยเถิด...

ในช่วงเช้าตรู่ของวันใหม่ ฉันตกใจตื่นและรีบมองหาลูกน้อยวันสิบห้าเดือนที่กำลังคลานรอบๆห้องพัก ฉันคว้าเขามากอดไว้ในอ้อมแขนซะจนแน่น จนกระทั่งเขาผลอยหลับไปในที่สุด

แม่ของฉันได้เรียกให้พวกเราไปทานอาหารเช้าร่วมกัน ทุกคนต่างไปรวมตัวกันที่โต๊ะอาหารและทานอาหารพร้อมกัน มันอาจจะไม่ใช่มื้อเช้าที่อร่อยสักเท่าไหร่แต่เราก็จำเป็นต้องทาน แม่ของฉันซึ่งท่านมีอาการของโรคหัวใจอยู่ด้วย เล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าเธอตกใจตื่นพร้อมกับหัวใจที่เต้นสั่นอย่างแรงในทุกครั้งที่เครื่องบินรบของอิสราเอลได้ยิงถล่มไปยังเป้าหมายโดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายนั้นเริ่มใกล้เข้ามายังบ้านของพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ

เสบียงเริ่มหมดแล้ว

ไม่ใช่ความลับอะไรที่จะบอกว่าพี่น้องในฉนวนกาซ่านั้นได้ฝากท้องของพวกเขากับเสบียงและข้าวของต่างๆ ที่ส่งผ่านมาทางอุโมงค์พรมแดนระหว่างกาซ่ากับอียิปต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตอนที่อิสราเอลได้เริ่มปิดล้อมพื้นที่ฉนวนกาซ่าให้โดดเดี่ยวตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ทุกคนต่างก็ต้องพึ่งข้าวของที่ส่งผ่านมาทางนี้ทั้งนั้น เมื่อเราได้ยินข่าวว่าอิสราเอลได้ทำลายอุโมงค์นี้ พ่อของฉันท่านก็ได้ออกไปพยายามหาซื้อเสบียงจากร้านขายของมาเก็บตุนไว้กินไว้ใช้ ท่านได้บอกเราว่า ตอนนี้ราคาข้าวของได้เพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าแล้ว สาเหตุก็เนื่องมาจากการที่อิสราเอลได้ถล่มโจมตีอุโมงค์เหล่านี้จนได้รับความเสียหายใช้การไม่ได้นั่นเอง

ฉันต้องการซื้อผ้าอ้อมสำหรับลูกเล็กทั้งสอง และน้องชายของฉันก็ช่วยออกไปหาและก็ไม่ได้อะไรติดตัวกลับมาเลย ฉันอดคิดไม่ได้ว่าจะต้องมีสักวันหนึ่งที่เราจะไม่มีเชื้อเพลิงไว้ใช้และจะไม่มีอาหารอะไรให้กินเลย อย่างไรก็ตามเราก็ยังคงมีพระผู้อภิบาลคอยช่วยเหลืออยู่แล้ว ฮัสบิยัลลอฮุ วะนิมัลวะกีล...อัลลอฮฺทรงพอเพียงแล้วสำหรับบรรดาผู้ศรัทธา…

เราได้ยินเสียงประกาศจากรัฐบาลอิสราเอลว่าการถล่มกาซ่าในครั้งนี้จะคงดำเนินต่อไปอีกหลายวันจนกว่าจะมีการร้องขอจากหน่วยงานและองค์กรทั้งภายในประเทศและต่างประเทศต่างๆ เพื่อจะให้พวกเขาหยุดการโจมตีในครั้งนี้

พวกเราได้ยินทั้งเสียงรถพยาบาลและเสียงสัญญาณเตือนภัยอย่างไม่ขาดสาย ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงระเบิด ก็จะตามมาด้วยเสียงของรถพยาบาลร้องเรียกหวอเพื่อขอทาง ฉันรู้สึกสงสารและเศร้าใจทุกครั้งที่รถพยาบาลวิ่งผ่านเราไป ในรถนั้นคงมีพี่น้องมุสลิมผู้บาดเจ็บหรือไม่ก็ผู้ที่เสียชีวิตจากการถล่มอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉันมีความรู้สึกกลัวมากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะครอบครัวอันเป็นที่รักยิ่งของฉันและเพื่อนพี่น้องร่วมศรัทธาของฉันคนอื่นๆ ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรกันบ้าง บางทีรถพยาบาลคันต่อไปอาจจะมีฉันหรือไม่ก็ใครคนหนึ่งในครอบครัวของฉันหรือแม้แต่พี่น้องร่วมศรัทธาของฉันนอนเจ็บ หรือเสียชีวิตอยู่ในรถคันนั้นก็เป็นได้ แท้จริงชีวิตของเรานั้นเป็นของอัลลอฮฺ และแท้จริงเรานั้นต้องกลับไปหาพระองค์อย่างแน่นอน...