วันที่ 1 วันเสาร์สยองของกาซ่า

เช้าวันนี้ฉันกำลังพักผ่อนอยู่ในบ้าน เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว บนท้องถนนเต็มไปด้วยเด็กๆ ที่กำลังทยอยกันเดินกลับบ้านหลังจากเรียนเสร็จในช่วงเช้า

ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดลูกใหญ่ก็ดังขึ้น ตามมาด้วยลูกที่สอง สาม ...แรงระเบิดทำให้หน้าต่างในห้องนอนของฉันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ฉันรีบลุกนอนทันทีและลองเปิดทีวีดู แต่ก็ใช้ไม่ได้ เพราะไฟฟ้ามีปัญหา ฉันเดินไปเดินมารอบๆห้องพักอย่างไม่ได้สติและวิตกกังวลกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมา เวลานั้นฉันไม่รู้เลยว่าจะต้องทำอย่างไรดี...

เสียงระเบิดเริ่มดังถี่ขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันออกมาหน้าประตูบ้าน เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สิ่งที่เห็นคือควันดำลอยฟุ้งเต็มท้องฟ้าไปหมด

ฉันพยายามมองหาใครสักคนเพื่อที่จะรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จนกระทั่งเจอพี่น้องท่านหนึ่งและได้รู้ว่า เสียงระเบิดนั้นมาจากเครื่องบินรบอิสลราเอลที่ระดมโจมตีอาคารสถานีตำรวจและบ้านพักต่างๆของบรรดาผู้นำฮามาส รวมถึงสถานที่สำคัญต่างๆในฉนวนกาซ่าอีกด้วย

ต่อมาฉันก็รู้ว่าระเบิดเหล่านั้นได้โจมตีสถานีตำรวจอับบาส ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของฉันเพียงแค่ 300ม. เท่านั้นเอง...

สิ่งแรกที่ฉันนึกออกตอนนั้นคือต้องรีบโทรศัพท์หาภรรยา และถามข่าวคราวเกี่ยวกับเธอและลูกเล็กๆของเราอีกสองคนว่าเป็นอย่างไรกันบ้าง แต่ก็ไม่สามารถติดต่อกันได้เพราะสัญญาณโทรศัพท์มีปัญหา แต่อัลฮัมดุลิลลาฮฺที่สุดท้ายเราสามารถติดต่อกันได้ และเธอบอกว่าพวกเราทั้งหมดปลอดภัยดีไม่ต้องเป็นห่วง และตอนนี้ได้พักอยู่กับครอบครัวของเธอที่ Khan Younis ทางตอนใต้ของกาซ่า แต่พวกก็เรารู้สึกตกใจและวิตกกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากเช่นเดียวกัน

เธอบอกฉันว่าเธอรู้สึกสลดใจเป็นอย่างมากและร้องไห้ทุกครั้งเมื่อเห็นภาพศพของพี่น้องมุสลิมที่เสียชีวิตจากการโจมตีของอิสราเอลครั้งนี้ เธอบอกว่าพี่น้องของเราได้เสียชีวิตไปแล้วอย่างน้อย 50 คน

ตอนนี้ฉันรู้สึกโล่งอกว่าภรรยาและลูกๆ ของฉันทุกคนปลอดภัย แต่คนอื่นๆหล่ะ ทั้งน้องสาวของฉันและครอบครัวของเธอ รวมถึงคนอื่นๆในกาซ่าซึ่งยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรกันบ้าง อัลฮัมดุลิลลาฮฺอีกครั้งเมื่อได้รู้ว่าน้องสาวของฉันทั้งสองคนและลูกๆของเธอปลอดภัย แต่ทุกคนก็ตกใจกลัวเป็นอย่างมาก...

อยู่ในสภาวะช็อก

ฉันยืนอยู่หน้าบ้านในสภาพที่ช็อกและตกใจอย่างบอกไม่ถูก ได้ยินเสียงหวีดร้องของพี่น้องมุสลิมะฮฺท่านหนึ่งตะโกนอย่างดังว่า "มุฮัมมัดตายแล้ว" มุฮัมมัดฮับบุช เพื่อนบ้านวัย 26 ปีของฉันเอง! ฉันรู้สึกสลดใจเพราะเพื่อนรักคนนี้ ฉันสนิทและรู้จักกับเขาเป็นอย่างดี…

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ฉันได้รับข้อความจากโทรศัพท์มือถือ บอกว่าเพื่อนรักของฉันอีกคนหนึ่ง ได้เสียชีวิตแล้ว อินนา ลิลลาฮฺ วะอินนา อิลัยฮิ รอญิอูน...

ครอบครัวของฉันได้เดินทางจาก Khan Younis มาถึงบ้านแล้วในเย็นวันนั้นด้วยความช่วยเหลือจากอัลลอฮฺ ฉันรู้สึกโล่งอกและดีใจมากที่ได้พบหน้าพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง

พวกเราต่างนั่งน้ำตาซึมและสลดใจในทุกครั้งที่ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น ฉันพยายามเก็บความรู้สึกกลัวไว้ในใจเพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นๆ รู้ จริงๆ แล้วฉันกลัวและกังวลอย่างเป็นที่สุด แต่เพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของคนที่เรียกว่าเป็นผู้นำครอบครัว เพราะมันอาจจะทำให้ทุกคนรู้สึกยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ทุกคนต่างเศร้าและเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น…

เวลาประมาณห้าทุ่มของวันนั้น โทรศัพท์มือถือของภรรยาดังขึ้น มันเป็นข้อความเสียงจากกองทัพอิสราเอลซึ่งบอกให้ทุกคนกำจัดและทิ้งอาวุธออกจากที่พักโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นที่พักนั้นจะเป็นเป้าหมายโจมตีของพวกมัน.. ฉันบอกภรรยาว่าเราไม่ต้องกลัวหรอกเพราะบ้านเราก็ไม่มีอาวุธใดๆ อยู่แล้ว สักพักไม่กี่นาทีต่อมาพ่อของฉันอยู่อาศัยอยู่ในห้องด้านบนของตึกเดียวกันบอกว่าท่านก็ได้รับข้อความที่ว่าเช่นเดียวกัน มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกกลัวและวิตกขึ้นมาว่า ต่อแต่นี้ไป ใครจะเป็นเป้าหมายต่อไปของอิสราเอล!

แต่แน่แท้อัลลอฮฺย่อมช่วยเหลือบรรดาผู้ศรัทธาอย่างแน่นอนที่สุด...